یادداشت خانم ساجده تقی زاده در اردوی روایت شهرستان لامرد

عریضه نویس جلوی در دادگستری نیستیم تا قلم برداریم و قصه پرغصه ی خلق الله را یکطرفه بشنویم و بنگاریم، بلکه از این در که رفت تو کاغذ مچاله ای به اسم سند فلان ملک را بدهند دستش یا نقل چاقوکشی در فلان محله به جوانی اش، شکرخوردنش را ببخشند یا قسط عقب مانده مهریه را به ضرب و زور بازداشت از حلقوم شوهر مفنگی بیرون بکشند....

نه ؛ خیر سرِمان نویسنده هستیم!

قرار است گاهی بی واسطه بزنیم به جاده ، برویم وسط ماجرا، وسط مقتل و بدون روتوش و ادیت و بلاگربازی، روایت های صادقانه ای بنویسیم و برای کتاب پرخاطره تاریخ به یادگار بگذاریم؛ آن هم کتابی که مثل صحنه های عاشقانه فیلم هندی زیر دور تند پنکه و کولر ورق می خورد! زود از هر قصه ای رد می شود ! خیلی زود....

خیلی زود یادمان می رود ۴ تا موشک را با ۷۲۰هزار ساچمه روی سر ۳۰هزار آدم ول کردن یعنی چه!

خیلی زود یادمان می رود چرتکه بیندازی و سهم هر لامردی را از پیشرفت جهان مدرن ۲۴ تا گلوله ۵ گرمی داغ حساب کنی یعنی چه!

گلوله ای که یکی قسمت آوینای ۲ ساله شد یکی قسمت الهام و بیشتر سهم عبدالمصور و نهال و ایلیا...

چشم به هم بگذاریم تاریخ از این صفحه ها مثل برق و باد گذشته، به کتفش هم نیست در یک بیمارستان کوچک چطور برای آزمایش موفقیت آمیز شرکت لاکهید مارتین سطل‌های آب از اتاقها خون می شستند و اجساد شهدا و مجروحین مثل رزهای پرپر همه جا ریخته بودند....

دوباره سی سال بعد فاطمه ، همان نوجوانی که برای کنکور توی کانکس کوچکی می نشست و درس می خواند اما یکی از همان عدسهای پنج گرمی آمد و هردو چشمش را برد، ازدواج کرده اوهم دختری دارد که معتقد است جنگ بس است باید به زبان کدخدا حرف زد و دوباره یک جای دیگری تاریخ به او هم یاد خواهد داد زبان کدخدا یعنی ۷۲۰ هزار تقسیم بر ۳۰ هزارنفر....