یادداشت خانم طیبه فرید در اردوی روایت شهرستان لامرد

محمد حسن شهسواری توی کتاب حرکت در مه نوشته:«کلمه ناموس نویسنده است.وقتی هی فِرت و فِرت تکرارش کند از معنا خالی می شود.»

این را شهسواری توی همان چند ثانیه ای فهمیده که توی یکی از خیابان های تهران دست گرفته بوده جلو تاکسی های عبوری و هفت ،هشت بار گفته:«آقاااا،وَنَک، وَنَک»...

و بعد از بارِ آخر حس کرده چقدر این کلمه با تکرار از درون تهی شده. دیروز بعد از ظهر وقتی تازه رسیده بودیم لامرد یک لحظه حس کردم چقدر دستم سبک شده!انگشتر فیروزه ای که موسیو سر قبول شدن امتحان کتبی سطح چهار برام خریده بود دستم نبود. نمیدانم کجا گمش کردم.

شده بودم عین همان لحظه که محمد حسن شهسواری توی حرکت در مه درنگ کرده بود!. به خودم آمدم. همه چیز گاهی چقدر تکراری می شود. خالی از معنا.

حتی آدم!عین ما که تا حوالی نه اسفند ۱۴۰۵ به تکرار رسیده بودیم. بی معنا و برساخت. میان تُهی...

و باید بعضی چیزها از کفمان می رفت تا از تکراری شدن و بی معنایی بیرون می زدیم.

انگار نیاز داشتیم به یک تکان شدید. این ها را یک آدم‌ که دستش سبک شده وقتی بیشتر حس می کند که می آید روی صندلی های سرد حسینیه لامرد می نشیند و آقای حقایقی نامی کلیپ لحظه حمله آمریکا را از زاویه های مختلف به باشگاه شهید نعیمی و شهرک ایثار نشان می دهد. بمبی که قبل از رسیدن به زمین منفجر شده و به جز ترکش هاش یک عالمه ساچمه آلوده توش بوده که هنوزم که هنوز است عین درد بی درمان هی جای زخم هاش روی تن لامردی ها خوب می شود و هی دوباره عفونت می کند! که یک وقت دردش تکراری نشود...

واضح است، جنگ نبوده!

چیزهای تکراری که معنا نمی دهد...

نه اسفند به خیلی از عناصر محیطی اینجا معنا داده. به کف حیاطِ باشگاه ، به دیوارها و درها و بتن ها. به زمین چمن...

به آدم ها...

کاملا پیداست جنگ نبوده!

📷نقطه های قرمز توی عکس جای همان ساچمه هاست که شماره گذاری شده. سهم هر لامردی ۲۴ تا ترکش بوده!