ای دعا چله نشین سینه ات!

به همین مناسبت شما را به خواندن مثنوی بلندی در منقبت آن امام همام از پدر شعر آیینی امروز فارس استاد حاج احد ده بزرگی دعوت می کنیم:

 

ای دعای چلّه نشین سینه ات 

 

ای دعا چلّه نشین سینه ات 

کرده گل خورشید در آیینه ات 

سینه سینایی ات طور دل است 

جلوه گاه نور منظور دل است 

ساقی بزم سحر کیشان تویی 

سرخ عقل سبز اندیشان تویی 

آفتابی گلشن عرفان توست 

مصدر نور خدا چشمان توست

راستی ای جان جانبخش وجود 

کیست مسجود ملائک در وجود 

ای که گفته حضرت روح الامین 

در مدیحت انت زین العابدین 

ای ملائک سوده سر بر پای تو 

حق تجلی کرده در سیمای تو 

روی تو یعنی گل باغ بهشت 

سورۀ خورشیدی کوثر سرشت 

صاحب زهد مسیح دل سلیم 

ای تکلّم کرده با حق چون کلیم 

ساجدین حق جلال مصطفی 

حضرت داوود آل مصطفی 

یوسف کنعان یعقوب اعتبار 

صابر محبوب ایوبی وقار 

تو وجودت اهل دل را مقتداست 

خلق و خویت همچو ختم انبیات 

حق تو را از نور سرمد آفرید 

فطرتت را چون محّمد (ص) آفرید 

تو حسینی خون و حیدر خصلتی 

مجتبی تدبیر و زهرا عصمتی 

ای پیامت در صحیفه دل پسند 

مکتب قرآن شد از تو سربلند 

از دم گرم تو منطق جان گرفت 

فلسفه جا در صف عرفان گرفت 

فلسفه یعنی سیه گیسوی تو 

قبله عرفان و دل ابروی تو 

از تو روح ما خراباتی شده 

مست صهبای سماواتی شده 

ما همه مست می جام توایم 

سینه چاک دردی آشام توایم 

خم نشین باده پیمای سحر 

ساقی سرمست صهبای سحر 

از تو گلهای دعا خرمن شده 

دیده اهل طلب روشن شده 

از تو گلزار نیایش باز شد 

ساز یا رب یا رب ما ساز شد 

از تو ما راز و نیاز آموختیم 

شمع اشک افشان دل افروختیم 

ای صحیفه خوشه ای از خرمنت 

حرز جان شب نشینان جوشنت 

گر نبودی تو دعا معنا نداشت 

خلوت عشق و صفا معنا نداشت 

گر نبودی ذکر دلخواهی نبود 

در بساط اهل دل آهی نبود

 

گر نبودی روح ما افسرده بود 

فطرت حق باور ما مرده بود 

ای وجود اقدست روح دعا 

ای تو در کشتی دل نوح دعا 

پیر عرفان عشق پاک دل پسند 

ای وجودت از وجودت سر بلند 

خلق را محراب دل ابروی توست 

قبله حاجات عالم کوی توست 

سرو ناز لاله زار معرفت 

جان جانان اعتبار معرفت 

درس اخلاق تو دین را زنده کرد 

مکتب توحید را پاینده کرد 

لاله خونین سرشت باغ دل 

ای شکفته بر لبانت داغ دل 

شمع اشک فشان شب بیدار عشق 

شاهد شوریدۀ سرشار عشق 

عشق حق از چشم تو جاری شده 

دشت خشک تفته گلکاری شده 

هیچ پیغمبر پو تو زاری نکرد 

اشک عشق از دیدگان جاری نکرد 

آه از آن وقتی که تب جانت گرفت 

شعله های خون گریبانت گرفت 

حضرت خون خدا بابای تو 

پیش چشم سرخ خون پالای تو 

زیر تیغ و تیر و نیزه در نبرد 

در یم خون کرد کاری کس نکرد 

گل به گل بذر توحید کاشت 

تشنه لب هفتاد و دو خورشید کاشت 

کاشت او تا تو نگهداری کنی 

پایشان خون جگر جاری کنی 

آه! آه! ای شاهد خونین تبار 

آسمانی رحمت پروردگار 

جان فدای اشک و آه و زاریت 

در عطش آباد دل خونباریت 

راستی آن شب که آتش در گرفت 

خیمه ها را سر به سر در برگرفت 

ابر چشمت گر نمی شد دُرّ فشان 

در جهان هرگز نبود از گل نشان 

گر نمی افشاندی اختر از دو عین 

خشک می شد گلش سرخ حسین 

این تو بودی آبیار نخل خون 

پاسدار سربدار نخل خون 

گر نبودی تو ولایت می شکست 

پشت خورشید هدایت می شکست 

گر نبودی صبح عترت شام بود 

آفتاب عشق شب فرجام بود 

گر نبودی تو شرف گم گشته بود 

سرخ عقلان را هدف گم گشته بود 

گر نبودی شیعه را جانی نبود 

مکتب قرآن و ایمانی نبود 

ای شهادت مخمل تن پوش تو 

پرچم خون خدا بر دوش تو 

ای دلت با تیر و خنجر آشنا 

با شقایق های بی سر آشنا 

ای دل تو کربلای دیگری 

نینوای پُر بلای دیگری 

آه آه ای شیر زنجیری شده 

در اسارت موی تو شیری شده 

خطبه خوان مکتب آزادگان 

پیشوای مذهب آزادگان 

تا قیامت عقل ما مجنون توست 

عزت و آزادگی مدیون توست

#احد_ده_بزرگی